Çoğu kez yakın çevremizden şunu işitiyorum: Neden hep eski filmleri yazıyorsunuz? Ben de şöyle diyorum: Bana 2009′da çekilmiş bir Det sjunde inseglet veya A Clockwork Orange gösterin, hemen bugün yazmaya başlayalım… Yine de bu tartışma sanat ve sinema söz konusu olduğunda hiç bitmeyecek gibi görünüyor. Şöyle diyelim o vakit: Bu bir tarz meselesidir, yaklaşım meselesidir; bakış açısı ile ilintilidir…

Öte yandan; popüler sinema ve uzantıları zaten geniş bir kitle tarafından yazılıyor, çiziliyor. Ömrünü günümüzde çekilmiş vasat yapımları izleyerek geçiren büyük bir yazar kitlesi var. Biz neden uğraşalım ki? Hem bunlar işlerini gayet iyi yürütüyor; çünkü yüzeysel kalabalığa derinliksiz yazılarla hizmet ediyorlar. Karl Marx’ın arz-talep olarak nitelediği aşağı yukarı budur ve konumuzu da içermektedir.

Sabun köpüğü olan sanat-nesnesi uçucudur ve zamanla tarihten izleri silinir; ama parlak, görkemli sanat yapıtları Benjamin’in deyişiyle “aura”sını titizlikle korumaya devam ederler. Olağanüstü bir uzamda varolmayı sürdürürler. Zaten kısa bir yaşamımız var, uçucu olana gönlümüzü kaptıracak değiliz. Onları yazarak değerli vaktimizi kaybedecek değiliz.

Robert Altman’ın The Player filminden:

- Ben sinemaya gitmem.
- Neden?
- Hayat çok kısa…